• The Reaper

Open Season


Όταν σε μια μεγάλη ομάδα η διοίκηση απουσιάζει από τις εξελίξεις συνήθως πρωταγωνιστικό ρόλο αναλαμβάνουν όσοι βρίσκονται έξω από την ομάδα αλλά στο περιβάλλοντα χώρο. Δηλαδή οι δημοσιογράφοι και οι οπαδοί. Εκεί τις περισσότερες φορές αρχίζει το γλέντι.


Στην παρούσα φάση ο κόσμος της ΑΕΚ δείχνει να παρακολουθεί τις εξελίξεις κρύβοντας της τεράστια απογοήτευση του, το μεγάλο ΞΕΝΕΡΩΜΑ του, κάτω από ένα πέπλο υπομονής και αυτοσυγκράτησης. Η κατασκευή του γηπέδου, που είναι ένα όνειρο που γίνεται σιγά σιγά πραγματικότητα, η απουσία του από τα γήπεδα αλλά και οι διαρροές για εγκατάλειψη του πλοίου από τον καπετάνιο, φιμώνουν τις όποιες αντιδράσεις θα μπορούσαν να προκύψουν από την τραγική κατάσταση που βρίσκεται το αγωνιστικό τμήμα.


Οι οπαδοί της ΑΕΚ αντιλαμβάνονται στην συντριπτική πλειοψηφία τους την ΤΕΡΑΣΤΙΑ σημασία που έχει για τον σύλλογό το γήπεδο όπως και η οικονομική σταθερότητα που τόσο είχαν στερηθεί πριν και μετά την διοίκηση Νικολαϊδη.

Αυτά όμως δεν αλλάζουν την κάκιστη ψυχολογική κατάσταση στην οποία βρίσκεται εδώ και καιρό ο μέσος οπαδός της ομάδας καθώς ζει μια μίζερη καθημερινότητα, γεμάτη συνεχόμενες απογοητεύσεις και αλλεπάλληλες αυταπάτες σε ένα τοξικό περιβάλλον στο οποίο παρακμάζει το Ελληνικό Ποδόσφαιρο. -ναι κάποια στιγμή θα έπρεπε και κάποιος σε αυτό το σύλλογο να ενδιαφερθεί και για τη ψυχική υγεία των οπαδών της ΑΕΚ και όχι μόνο του Προέδρου ή των ποδοσφαιριστών.


Από την άλλη οι δημοσιογράφοι στο κυνήγι των clicks αποφάσισαν είτε από κόμπλεξ , είτε εξυπηρετώντας προσωπικές στρατηγικές, είτε γιατί θέλουν να αποπροσανατολίσουν τον κόσμο από τα λάθη της διοίκησης... μια επίθεση στον προπονητή της ομάδας που όσο και αναμενόμενη και αν ήταν πλέον καταντά αστεία.

Αν μαζέψει κάποιος μερικά από τα άρθρα που ανέβηκαν στο διαδίκτυο την τελευταία εβδομάδα θα έχει ένα πρόχειρο ανθολόγιο απίστευτης ανοησίας.

Πιτσιρίκια που αποφοίτησαν από ΙΕΚ δημοσιογραφίας και δεν έχουν μυρίσει ούτε μια φορά γρασίδι να κουνάνε το δάχτυλο και να δίνουν συμβουλές και προσταγές σε ένα προπονητή που ζει από το ποδόσφαιρο τα τελευταία 40 χρόνια.

Δίπλα τους οι έμπειροι «ειδικοί» που η άποψη τους, όσο και αν προβάλλεται σε πρώτο πλάνο σε αθλητικά sites, είναι ανάλογης σημασίας με της Κατερίνας Καινούριου.


Μαζί και με αφορμή τα τελευταία άσχημα αποτελέσματα της ομάδας (που ήταν θέμα χρόνου να έρθουν -ιδιαίτερα μετά την άρνηση ενίσχυσης από τη διοίκηση αλλά και τους τραυματισμούς που χάλασαν το σχήμα ανάγκης που είχε δημιουργηθεί) φρόντισαν να επιτεθούν στον εύκολο στόχο γιατί η προπονητοφαγία πουλάει και γιατί είναι αδιάφορο αν ο Χιμένεθ είναι ο μοναδικός άνθρωπος που προσπαθεί να κρατήσει όρθια μια μεγάλη ομάδα που παραπατάει.

Για τους λόγους αυτούς ξέχασαν την κακοτεχνία αυτής της ομάδας, την τραγική φυσική και ψυχολογική κατάσταση των ποδοσφαιριστών, τις τρομερές ελλείψεις σε σημαντικές θέσεις της άμυνας, το φαινόμενο των συνεχόμενων τραυματισμών, την εγκατάλειψη της διοίκησης, την αδυναμία ενίσχυσης του ρόστερ και μαζί αμέτρητα ακόμα προβλημάτων που μαρτυρούν πως δεν υπάρχει ούτε ένας τομέας που να λειτουργεί σωστά. Ακόμα περισσότερο ξέχασαν όσα θαυματουργά πέτυχε από τότε που ήρθε επαναλαμβάνοντας τον εαυτό του σε σημείο που ξεπερνά τη λογική.

Κυρίως όμως αδιαφόρησαν για ένα σωρό ποδοσφαιρικούς λόγους (που δεν είναι υποχρεωμένοι να γνωρίζουν περισσότερο από τη Κατερίνα Καινούριου….) που μπορεί να οδηγήσουν ένα προπονητή να πάρει μια απόφαση ιδιαίτερα σε αυτές τις συνθήκες.

Λόγοι όπως η τακτική που θέλει να εφαρμόσει, το αγωνιστικό πλάνο που έχει στο μυαλό του, η διαχείριση του δυναμικού σε συνεχόμενα παιχνίδια χωρίς προετοιμασία, η ανταπόκριση των ποδοσφαιριστών σε αυτά που τους ζητά, η συνέπεια στη τακτική, οι διαφορετικές συνθήκες κάθε αγώνα αλλά και η προσπάθεια να μεγαλώσει το ρότεϊσον και να βελτιωθεί η φυσική και ψυχολογική κατάσταση ποδοσφαιριστών που θα χρειαστούν για να βγει η σεζόν.


Μέσα σε μια εβδομάδα λοιπόν ο προπονητής που έκανε τον Σβάρνα χρήσιμο αμυντικό, τον Λάτσι υπολογίσιμη μονάδα, τον Μπακάκη ξανά ποδοσφαιριστή, τον Γαλανόπουλο Γιορέντε, τον Λιβάγια του 20-21, Λιβάγια του 19-20 και μια ομάδα που έπαιξε σαν χεσμένη με τον μπαοκ στο οακα να παίζει σαν κυρίαρχη στη Τούμπα, έγινε ο εμμονικός με ακατανόητες επιλογές που αδυνατεί να διαχειριστεί την ομάδα.


Αφού λοιπόν μίλησαν για εμμονές και κόμπλεξ, άρχισαν να δίνουν συγχαρητήρια στον εαυτό τους για την εμφάνιση του Τάνκοβιτς και να απαιτούν από τον προπονητή να τον ξεκινά πάντα βασικό, άσχετα αν από τη στιγμή που έφυγε ο Λιβάγια ο Τάνκοβιτς ξεκίνησε σε 3 από τα 5 αγώνες που έδωσε η ομάδα σε 14 μέρες.


Και εφόσον είναι open season για τον προπονητή, άρχισαν κάθε είδους μικρή ή μεγαλύτερη ανοησία που βάφτισαν κριτική με τη γνωστή ανευθυνότητα που τους διακρίνει. Άλλωστε όσα άρθρα και να γράψει κάποιος δημοσιογράφος απαιτώντας να παίζει ο Χνίντ δεν θα έχει αυτός την ευθύνη αν ο Τυνίσιος κρεμάσει την ομάδα. Αντίθετα μπορούν άνετα να βεβαιώνουν τους χιλιοταλαιπωρημένους οπαδούς της ΑΕΚ πως είναι παράλογο να γίνουν κάποιες μεταγραφές τον Γενάρη και μια εβδομάδα αργότερα να κράζουν τους πάντες για το γεγονός ότι δεν έγιναν μεταγραφές.

Άραγε όμως δεν έχει καμία ευθύνη ο Χιμένεθ. Για την αγωνιστική κατάσταση της ομάδας, είναι παράλογο, τρελό και ανόητο να του καταλογίσει κάποιος ευθύνη. Εκεί που έχει ευθύνη όμως (στο σημείο που του αναλογεί) είναι στο γεγονός ότι δεν ενισχύθηκε η ομάδα (ενώ αντίθετα αποδυναμώθηκε με την περιθωριοποίηση Λιβάγια). Εδώ δεν έχει σημασία το πόσο αγαπάς μια ομάδα και πόσο θες να τη βοηθήσεις όταν σε έχει ανάγκη. Το ρόστερ χρειαζόταν ενίσχυση και έπρεπε να πιέσει με κάθε μέσο που διαθέτει για να γίνει αυτό έστω και αν χρειαζόταν να φτάσει στα άκρα.

Φυσικά όλοι ξέρουμε πόσο δύσκολο ήταν να γίνει αυτό με τις συνθήκες που επικρατούν στην ομάδα. Ο ίδιος ομολόγησε πως χάθηκε χρόνος με στόχους στους οποίους προτάθηκαν συμβόλαια με οικονομικούς όρους που απέριψαν.

Αλλά όταν είσαι προπονητής σε μια ομάδα αναλαμβάνεις και το ρίσκο αδυναμίας ενίσχυσης της ποιότητας του ρόστερ καθώς το δικό σου όνομα υπάρχει στη σελίδα του προπονητή στην επίσημη ιστοσελίδα.

Είναι δύσκολο να εξηγηθεί γιατί ο Χιμένεθ έδωσε έγκριση για την απόκτηση του Ουκρανού (έστω και αν ήταν η τελευταία λύση) όταν ήταν γνωστό πως δεν φημίζεται για τις αμυντικές του ικανότητες. Ο Νταντσένκο στο πρώτο δείγμα του… άνοιξε διάπλατα ένα κενό στην δεξιά πτέρυγα που πάλευε να κλείσει ο Ισπανός με πατέντες.

Δεν ξέρω αν οι προπονητές στην ΑΕΚ υπογράφουν κάποιο χαρτί που τους αναγκάζει να μην ζητάνε ποδοσφαιριστές ή να αποδέχονται τυφλά όποιον έρθει αλλά τόσο ο Καρέρα όσο και ο Χιμένεθ έχουν ευθύνη σε αυτό το τομέα.

Ανεξάρτητα αν είχαν εμπιστοσύνη στον εαυτό τους ότι θα έβρισκαν τρόπο να κουκουλώσουν τις ελλείψεις ή αποδέχθηκαν τις αυταπάτες της διοίκησης μετά από μια καλή εμφάνιση του Παουλίνιο, ή του Μιτάϊ.

Αλλά το θέμα είναι πως δεν υπάρχουν χαμένες χρονιές. Δεν υπάρχει αγώνας που μπορούμε να αγνοήσουμε ή κάποια χρονική περίοδος που μας παίρνει να εμφανιστούμε λίγοι, χαλαροί ή αδιάφοροι. Κάθε αγώνας της ΑΕΚ είναι ένα μικρό ραντεβού με την ιστορία και είναι καθήκον και υποχρέωση να εμφανίζεται όσο καλύτερη μπορεί.


120 views

Recent Posts

See All

Underworld © 2021 Created by The Reaper