• The Reaper

Ο Τίγρης δεν μένει πια εδώ;


Πέρασε μια δύσκολη εβδομάδα με απανωτά ολομέτωπα χτυπήματα κατά της ΑΕΚ. Κάποια ήταν τόσο μεθοδευμένα που θα μπορούσαν να θεωρηθούν προσωπικά με στόχο τον πρόεδρο της ομάδας. Όχι ότι η ΑΕΚ δεν ήταν πάντα στο επίκεντρο των κομπλεξικών επιθέσεων τους αλλά φαίνεται πως ο Μελισσανίδης αποτελεί ένα επιπλέον κίνητρο.


Παρόμοια κατάταση δύσκολα μπορεί να θυμηθεί κανείς όσο πίσω και αν κοιτάξει στο χρόνο. Ο Δημήτρης Μελισσανίδης είναι παλαιάς κοπής παράγοντας που μυριζόταν τις επιθέσεις από χιλίομετρα και ακόμα και όταν δεχόταν ένα πλήγμα απαντούσε άμεσα και ουσιαστικά.

Αυτή τη στιγμή δεν φαίνεται να υπάρχει κάποιας μορφής αντίδραση στις ήττες που μετράει η ΑΕΚ σε όλα τα επίπεδα.

Αυτό που λαμβάνει ο κόσμος της ομάδας αυτή τη στιγμή, με όσα μπορεί να αντιληφθεί από τις διεργασίες στο παρασκήνιο και με όσα βλέπει να διαδραματίζονται μπροστά στα μάτια του, είναι μια παραίτηση, μια ανημπόρια, μια αδυναμία αντενέργειας. Υπάρχει μια αίσθηση ότι η ομάδα είναι ξανά ευάλωτη όπως παλιά και πως η άμυνα με την οποία είχε θωρακίσει ο Τίγρης τον σύλλογο με την επιστροφή του έχει φθαρεί.

Από την άλλη μεριά ο προβληματισμός και η απαισιοδοξία του κόσμου της ομάδας, για όσα γίνονται στο αγωνστικό τμήμα, έχουν φτάσει σε πρωτοφανή υψηλά επίπεδα για εποχή Μελισσανίδη.

Κανείς δεν μπορεί να δώσει εξηγήσεις ή δικαιολογίες για όλους αυτούς τους ερασιτεχνικούς χειρισμούς, για την έλλειψη απλής ποδοσφαιρικής λογικής, για την εγκατάλειψη κάθε φιλοδοξίας.

Η διοίκηση όχι μόνο δεν φρόντισε να ενισχύσει τον Χιμένεθ στο έξαιρετικά δύσκολο έργο που του έχει αναθέσει άλλα αντίθετα ο Ισπανός θα πρέπει να δουλεύει υπερωρίες για να προστατέψει τους παίκτες του από όσα συμβαίνουν γύρω τους. Ουσιαστικά μετά από ένα ακόμα μήνα τραγικών μεταγραφικών χειρισμών, η ΑΕΚ πήρε ένα παίκτη και κινδυνεύει να χάσει δύο.

Και άλλες χρονιές είχαμε αποτύχει νωρίς και κοιτούσαμε την υπόλοιπη σεζόν σαν προετοιμασία για την επόμενη αλλά περιμέναμε πως κάτι θα άλλαζε...


Ακόμα και το τελευταίο κάστρο ελπίδας για αλλαγή πλάνου, δυναμικής και μπάτζετ που αποτελούσε για πολλούς η είσοδο της ομάδας στην Αγιά Σοφιά πλεον έχει μπεί στο ίδιο πλαίσιο αμφισβίτησης μαζί με όλα τα άλλα.


Πλέον η αμφιβολία έχει πάρει τη θέση της προσδοκίας και όσο κανείς δεν βγαίνει να δώσει ένα στίγμα στο χάρτη για το που βρισκόμαστε και που θέλουμε να πάμε νιώθουμε όλοι ναυαγοί σε ένα μικρό νησί, να πετάμε μπουκάλια με μηνύματα, να παρακολουθούμε τους καρχαρίες να κάνουν κύκλους και να ατενίζουμε τον ωκεανό μήπως δούμε κάτι που θα μας δώσει ελπίδα...

489 views

Recent Posts

See All