• The Reaper

Μην πανηγυρίζετε. Ενοχλεί...

Ενοχλήθηκαν οι ¨ειδικοί" από τους πανηγυρισμούς των ποδοσφαιριστών της ΑΕΚ που ήταν έντονοι ενώ αντίθετα θα έπρεπε να επικρατεί προβληματισμός.

Ποιός σοβαρός άνθρωπος που ασχολείται έστω και ερασιτεχνικά με το ποδόσφαιρο δεν γνωρίζει τα αμέτρητα-πολυποίκιλα-δομικά προβλήματα που έχει αυτή η ομάδα. Τα μετρήσαμε τον Αύγουστο, τα ξανασυζητήσαμε τον Οκτώβρη και πάλι ξανά τον Γενάρη.

Τίποτα δεν άλλαξε και τίποτα δεν διορθώθηκε.

Ποιός καινούριος προβληματισμός θα μας κάνει σοφότερους μετά το χθεσινό αγώνα;


Όλοι ξέρουμε πως η ΑΕΚ θα πρέπει να βγάλει τη σεζόν αγκαλιά με αυτά τα προβλήματα. Κάποτε ο προπονητής θα καταφέρνει να τα κρύψει, κάποτε θα βγάινουν ξανά στη φόρα.

Οι επίδεσμοι που έφερε μαζί του ο Χιμένεθ μπήκαν πάνω σε πληγή που έτρεχε ακόμα.

Ήρθε σε μια ομάδα με ανυπέρβλητα αγωνιστικά προβλήματα και χωρίς καμία ενίσχυση (το αντίθετο μάλιστα) έψαξε να βρει λύσεις και ταυτόχρονα να πάρει απότελέσματα σε σειρά αγώνων κάθε τρείς μέρες (Χθες συμπλήρωσε 13 αγώνες σε περίπου 40 μέρες). Είναι απόλυτα λογικό οι όποιες ισορροπίες κατάφερε να βρει ανάμεσα στους αγώνες να χαλάνε όταν χάνει ποδοσφαιριστές.


Δεν προέκυψε κανένας νέος προβληματισμός χθες, έχουμε συνειδητοποιήσει τα προβλήματα της ομάδας καιρό τώρα και όλοι οπλίζουμε τον εαυτό μας με υπομονή πριν ξεκινήσει κάθε αγώνας, κάνουμε τρεις φορές το σταυρό μας με τη σέντρα και αλλάζουμε θέσεις στο καθιστικό αν δεν έχουμε σκοράρει στο ημίχρονο.


Χθες στο περιθώριο αυτών των προβλημάτων ήταν ένα μια όμορφη εικόνα να βλέπεις τους ποδοσφαιριστές να θυμούνται λίγο εκείνο το AEK FAMILY που έφερε το τίτλο.

Να βλέπεις τον εγωιστή Ολιβεϊρα (που παραμένει στον αέρα) να πανηγυρίζει γκολ συμπαίκτη του σαν να ήταν δικό του. Τον Τσιντώτα να τρέχει πάνω στον Αθανασιάδη μετά το πέναλτι. Μια ομάδα αγκαλιασμένη με τον προπονητή της (που δείχνει σε κάθε ματς πως οι εμμονές του είναι δημιούργημα κάποιων κομπλεξικών) να αφήνει στην άκρη τους εγωισμούς και να ξορκίζει το κακό που πήγε πάλι χθες να κάνει την εμφάνιση του.

Μια ομάδα που ψάχνει να βρει την αυτοπεποίθηση της, που θέλει να μάθει να μην τρομάζει και να μην χάνει το μυαλό της όταν το παιχνίδι στραβώνει, που θέλει να επιβιώσει μέσα στα ταραγμένα νερά των συλλογικών και προσωπικών σφαλμάτων της.


Όταν αυτή η ομάδα μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο έχει απέναντι της πρώτα τις τρανταχτές αδυναμίες της και μετά ένα σωρό εχθρικά βλέμματα που εύχονται να την δουν να χάνει. Έντεκα αντίπαλοι, τρείς εχθρικοί διαιτητές, ένα ολόκληρο σύστημα που την θέλει βουτυγμένη στην εσωστρέφεια της, ένα μιντιακό περιβάλλον που ζει από τη παρακμή της και ακόμα και δικούς της φιλάθλους που θέλουν να την δουν να τιμωρείται για λάθη που έκαναν αυτοί που τώρα φαίνεται να την έχουν αφήσει στη τύχη της.


Ας πανηγυρίσουν λοιπόν όπως επιθυμούν. Ας πανηγυρίζουν σαν να πήραν το Τσάμπιονς Λιγκ. Ας νικάνε και ας πανηγυρίσουν όπως γουστάρουν. Και ας ενοχλούνται οι "ειδικοί"


115 views

Recent Posts

See All

Underworld © 2021 Created by The Reaper