• Mzungu

Διά βίου μάθηση


Η χρονική συγκυρία είναι τέτοια, που η παρακολούθηση - ο Θεός να την κάνει - των τεσσάρων τελευταίων αγώνων της ομάδας αλλά και της καθημερινότητας του συλλόγου, έπρεπε να γίνει από πολύ μακρυά. Ακόμα και έτσι όμως, η γεύση που μένει είναι τόσο ΑΕΚ που είναι αδύνατο να αγνοηθεί. Ας μου επιτραπεί να πω πως οι δύο τελευταίες εβδομάδες είναι εντελώς αντιπροσωπευτικές του εγκεφαλογραφήματος του μέσου ΑΕΚτζή. Τί είχαμε λοιπόν συνοπτικά;


Τη νίκη στο Βικελίδης, που σε κάνει να λές "Μπράβο ρε ομάδα, πάμε γερά!".

Τη νίκη επί του Απόλλωνα για το κύπελλο, που δεν ήταν κάτι άλλο από το αντίστοιχο μιας χαλαρής μέρας στη δουλειά.

Την ισοπαλία στην Τούμπα που ανέδειξε τόσο αρετές όσο και αδυναμίες και άφησε σε πολλούς από εμάς μια αίσθηση πως κάλλιστα θα μπορούσε να είχε έρθει και η νίκη.

Την ήττα από τον ΠΑΣ Γιάννινα στο ΟΑΚΑ. Χωρίς περαιτέρω σχόλιο.


Σε αυτή την τετράδα αγώνων, συμπυκνώνονται όλες οι φρίκες και το ψυχολογικό τέντωμα που τραβάει ο ΑΕΚτζής. Όχι τώρα, αλλά εδώ και δεκαετίες. Δεν θα μάθουμε τώρα τι σημαίνει να υποστηρίζεις την ΑΕΚ. Το μάθαμε μικροί, το συνηθίσαμε μεγαλώνοντας, το ζούμε πάλι τώρα, στα υποτιθέμενα χρόνια της ωριμότητας. Εξ' ού και ο τίτλος του post...


Σε άλλα νέα, είχαμε το επικοινωνιακό πανηγυράκι του γαύρου με την περίπτωση Παπασταθόπουλου. Μια κίνηση, που βασικό κίνητρό της ήταν περισσότερο το χάιδεμα της ματαιοδοξίας του μέσου γαύρου από το μεγάλο αφεντικό, παρά ο αγωνιστικός σχεδιασμός. Ακόμα και στην παρουσίαση του παίκτη μέσω των social media, το κόμπλεξ απέναντι στην ΑΕΚ ήταν προφανές και σίγουρα ένας λόγος για χαμόγελα από εμάς, υπό την έννοια πως παρ' όλο που δηλώνουν "ευρωπαικό κλαμπ και εκ των μεγαλυτέρων αθλητικών οργανισμών παγκοσμίως", τα συμπλέγματα απέναντι στην Αρχόντισα με τα κιτρινόμαυρα είναι και θα είναι πάντα εκεί. Μπορεί μια μερίδα του κόσμου μας να τσίμπησε στο επικοινωνιακό πανηγυράκι του γαύρου, αλλά ευτυχώς η πλειονότητα παρέμεινε ψύχραιμη. Άλλωστε, για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεώτεροι η ληξιαρχική πράξη θανάτου για την προσωπολατρεία στην ΑΕΚ, υπογράφηκε οριστικά και αμετάκλητα το καλοκαίρι του 1996...


Και μετά ήρθε το ναυάγιο με Λιβάγια. Παρά τα γραφόμενα των κολαούζων της διοίκησης, που με τα γραπτά τους τόσο καιρό τώρα κάνανε το θέμα της ανανέωσης να έχει περισσότερα σίκουελ από το "Παρασκευή και 13", το πράγμα έφτασε στην φυσιολογική του κατάληξη. Ενας φευγάτος παίκτης, επιλέγει να φύγει. Και για το "φευγάτος" δεν υπήρξε καλύτερο αποδεικτικό στοιχείο από την εικόνα στο χορτάρι. Ασχέτως με το τι μας έγραφαν τα διάφορα τζιμάνια όλο αυτό το διάστημα. Και επειδή στο θέμα προσωπολατρεία έγινε αναφορά παραπάνω, ας κλείσει το θέμα ως εξής: "Mάρκο ευχαριστούμε για τις καλές στιγμές και τις ωραίες αναμνήσεις. Να είσαι γερός και μακάρι να επιτύχεις όπου κι αν πας εκτός Ελλάδος. Και αν τυχόν μπείς στην Αγιά Σοφιά με φανέλα άλλης ελληνικής ομάδας, θα πεί πως δε σου άξιζε να είσαι εκεί εξ' αρχής. Οπότε όλα καλώς καμωμένα".


Σε άλλα νέα, εάν επιχειρήσει κάποιος να αποδώσει προφορικά το μεταγραφικό μη πλάνο της ομάδας για την τρέχουσα μεταγραφική περίοδο, το πιθανότερο είναι να καταλήξει να μιλάει σαν τον αντιπρόεδρο του Εδεσσαικού. Ο Παναγιώτης Κονέ ήρθε στην ΑΕΚ για να μάθει τη δουλειά του τεχνικού διευθυντή. Ως μαθητευόμενος δηλαδή. Κρίνοντας από την έως τώρα παρουσία του, μάλλον δε θα μπορέσει να το κάνει. Υπάρχουν βέβαια τα λάθη της απειρίας, αλλά υπάρχουν και αυτά που δείχνουν πως δεν υπάρχει το στοιχειώδες υπόβαθρο. Εάν σχεδόν κάθε υπόθεση που πιάνεις στα χέρια σου καταλήγει να γίνεται τουρλουμπούκι, τότε μάλλον αυτό που χρειάζεται είναι μια αλλαγή επαγγελματικής κατεύθυνσης.


Υ.Γ. Κλείνω με την ειλικρινή ευχή να μην εξελιχθεί δημοσιογραφικά ο Λιβάγια σε νέο Σκόκο. Να μην αρχίσουμε να διαβάζουμε σε 3-4 χρόνια ομορφιές τύπου "Έρχεται ο παικταράς", "Το σκέφτεται ο Μάρκο", "Επιστρέφει στο σπίτι του" κλπ κλπ. Ξέρετε εσείς τώρα...

92 views

Recent Posts

See All